Siriwach Suansawat

เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักฟังผู้หลักผู้ใหญ่   บอกจนปากจะฉีก   ก็ยังไม่ทำตามที่บอก   แล้วนี่ยังมาทำประชด   แห่ซื้อเหรียญมาถือครองจนถล่มสถิติโลกยับเยิน   เฮ่อออ  ...  นี่เด็กสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด  ( วะ )  😡 มาดูกันทีละเรื่อง   ว่าทำไมประชากรวัยใสชาวไทยถึงแห่กันมาถือเหรียญล้นหลามไหลขนาดนี้  ... ( จากสถิติพบว่าประชากรในวัย  16-44  ปี   หรือคน  Gen Y  ถึง  Gen Z  มีจำนวนผู้ที่ถือครองเหรียญคริปโตมากที่สุด   แต่ที่น่าสนใจกว่าคือคน  Gen X  อายุระหว่าง  55-64  ปีถือครองเหรียญคริปโตคิดเป็นมูลค่าในระดับที่กำหนดทิศทางของตลาดได้เลย ) ด้วยสถานการณ์โรคระบาด   การจ้างงานที่เคยคึกคักก็เงียบกริบ   บัณฑิตจบใหม่ตกงานกันแทบจะยกแผง   อย่าว่าแต่เด็กจบใหม่เลย   คนวัยทำงานก็ตกงานคาบ้านระหว่าง  WFH  อีกนับล้านอัตรา เด็ก  Gen  นี้ไม่อยากรอความสำเร็จเหมือนคนรุ่นพ่อแม่   เพราะพวกเขาเห็นมากับตาตั้งแต่เริ่มรู้ความว่ากว่าบุพการีจะเติบโตในตำแหน่งหน้าที่การงานก็ล่วง...

ตั้งกะต้นปีเป็นต้นมา   วงการเกษตรดราม่ากันน่าดู   ไหนจะหมูเป็นอหิวาต์   ไหนจะผักจีนมาจ่อถึงประตูบ้าน   ไม่รวมสินค้าอื่นๆ   นะ   นี่ถ้าไถลไปจนถึงปลายทางสถานีบัตเตอร์เวิร์ธ   พี่ๆ   ที่แอบๆ   กินกันอยู่กับผักส่งออก   คงได้นั่งกุมขมับกันทั้งดอย   แล้วนี่รู้กันรึยัง   ข้อตกลง  RCEP  มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่  1  มกราคมที่ผ่านมาแล้วนะ   สวรรค์ของผู้บริโภคชัดๆ   แต่นรกบนดินของนักผลิตอาหารดีๆ   นี่เอง   เอาเถอะ   ต้มแซ่บกันมานาน   หันมาซดต้มขมกันบ้าง   พี่น้องรอบบ้านลูบปากกันน่าดู   ใครๆ   ก็อยากเข้ามาในตลาดประเทศไทยที่มีกำลังซื้อสูงอันดับต้นๆ   ของเอเชีย   ไม่มีใครรู้หรอกว่าจริงๆ   แล้วเราจน   ปล่อยให้เข้ามากันเยอะๆ   แข่งราคากันหนักๆ   เราจะได้ซื้อสินค้าได้ในราคาถูกๆ   เงินที่ฝังกันเอาไว้ในทอง   หุ้น   คริปโต   จะได้เอาออกมาใช้กันบ้าง   ใจคอจะไม่ให้เงินบาทกระเด็นออกนอกประเทศกันเลยรึงั๊ย   😓

ด้วยวิทยาการทางการแพทย์ทำให้ผู้คนป่วยด้วยโรคติดต่อน้อยลง   แต่กลับมีอาการป่วยที่เกิดจากโรค  NCDs (Non-Communicable Diseases  หรือกลุ่มโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง )  กันมากขึ้น   จนแซงหน้าโรคติดต่อไปไกลลิบ   อาการเหล่านี้   ไม่ว่าจะเป็นโรคอ้วน   โรคเบาหวาน   โรคเครียด   โรคเก๊าท์   ฯลฯ   เกิดจากนิสัยการดำเนินชีวิต   การกิน   การทำงาน   ทำให้ค่าใช้จ่ายประชาชาติเพื่อการบำบัดรักษาสูงขึ้นจนน่าตกใจ

คนเราควรจะมีความตระหนักรู้เท่าทันในสังขารกายหยาบว่ามีความเสื่อมตามอายุขัย   อายุร่างกายยิ่งมากขึ้น   ยิ่งต้องใส่ใจในสุขภาพมากขึ้น   รับประทานให้น้อยลง   เครียดให้น้อยลง   พักผ่อนให้มากขึ้น   ออกกำลังกายให้มากขึ้น   มีความสุขให้มากขึ้น

นี่ถ้าไม่ต้องกินอาหาร   โลกนี้ไม่น่าจะมีคนทำงาน   โลกก็ไม่ถูกพัฒนาจนมาถึงวันนี้   วันที่ความหิวโหยไม่ใช่แรงผลักดันเพื่อการพัฒนาอีกต่อไป   ดู  ' ลำดับขั้นความต้องการของมาสโลว์ '  ก็จะเข้าใจ   ชาวโลกก้าวข้ามความหิวโหยมาไกลหลายปีแสงแล้ว

โตจนป่านนี้ต้องแยกให้ออกนะว่างานไหนเลี้ยงชีพ   งานไหนเลี้ยงใจ   งานเลี้ยงใจนี่ได้เงิน   ไม่ได้เงินไม่สน   ทำเพราะรัก ทำแล้วมีความสุข   ทำเมื่อมีโอกาส   ตื่นมาก็อยากทำ   ส่วนงานเลี้ยงชีพ   แบ่งได้  3  ระดับ   งานที่เราทำได้ - งานที่ต้องเป็นเราเท่านั้นที่ทำได้ - งานที่โลกอยากให้เราทำ   เชื่อว่าทุกคนรู้สึกได้ถึงความแตกต่างของคุณค่า   ซึ่งก็สะท้อนออกมาเป็นราคาที่ลูกค้า   หรือนายจ้างต้องจ่ายหล่ะอ่ะ งานที่เราทำได้   ซึ่งก็อาจจะมีอีกหลายคนในโลกที่ทำได้   ส่วนมากก็เป็นงานทั่วไปหรืองานอุตสาหกรรม   งานพิมพ์ดีด งานเอกสาร   งานประกอบชิ้นส่วน   งานในไลน์ผลิต   การประกอบอาหาร   งานประเภทนี้ถูกทดแทนได้ด้วยคนอื่นหรือเครื่องจักร   และในวันหนึ่งจะถูกทดแทนด้วย  AI  หรือ  Bot งานที่ต้องเป็นเราเท่านั้นที่ทำได้   งานเหล่านี้ต้องใช้ความเชี่ยวชาญ   ตัวเราก็ต้องเป็นเอตทัคคะหรือเป็นเอกในงานนั้น ไม่มีใครทำแทนได้   แม้แต่ใครคิดจะลอกก็ยังไม่เนียนเลย   เพราะเรามีกระบวนการคิ...

คน  Gen B, Gen X, Gen Y  ที่วันนี้หลายคนก็อยู่ในตำแหน่งงานระดับสูง   มีรายได้   สวัสดิการที่สูงมากจนต้องรู้สึกเสียดายหากจะต้องสูญเสียตำแหน่งงานนี้ไป   มักจะยากที่จะทำใจออกจากงานมาค้นหาตัวเองเหมือนเด็กๆ  Gen Z  นอกจากจะถูกบีบให้ออกจากงาน   จนต้องออกมาค้นหาสิ่งที่ตัวเองใช้เลี้ยงชีพในยามแก่ได้ ถึงตรงนี้ก็ต้องปรับตัวแหละ   เมื่อทุกวันนี้ก็ได้เห็นกันแล้วว่าความมั่นคงในหน้าที่การงานมันไม่มีอยู่จริง   ช่วง  COVID-19  มา   พนักงานต้องอยู่บ้านเพื่อ  WFH  บริษัทเลยรู้ว่าบางตำแหน่งไม่จำเป็นต้องมีในบริษัทก็ได้   ได้ออกจากงานกลางอากาศก็เป็นล้านตำแหน่งอย่างที่ได้ข่าวกัน   ถ้าไม่ตำแหน่งซ้ำซ้อน   งานง่ายๆ   ไม่ซับซ้อน   ก็เป็นผู้บริหารเงินเดือนสูง ตุนเงินไว้พอตัวก็ดีไป   เอาทุนมาค้าขาย   หรือเก็บไว้ใช้ยามชรา   แต่หากไม่มีเงินเก็บเลย   ก็หนักหน่อย   ไหนจะหนี้สิน   ค่าใช้จ่ายประจำวัน   บทจะหาย   ทั้งเงิน   ทั้งความคิด   ไอเดียดีๆ   หายหมดเหมือนกันนะ